Ocena zastawki mitralnej wymaga obrazu, na którym można wyraźnie rozróżnić jej struktury i wykonać potrzebne pomiary. W echokardiografii 3D lekarz pracuje na danych objętościowych, dlatego znaczenie ma również sposób ich dalszego opracowania. Dobór narzędzi wpływa na zakres informacji, które można uzyskać z zarejestrowanego materiału. Dowiedz się, jak Mitral Valve Navigator i 3D Auto MV wspierają pracę z obrazem zastawki mitralnej.
Jak aparaty USG Philips współpracują z QLAB?
Aparaty USG Philips mogą przekazywać dane echokardiograficzne do dalszego opracowania w środowisku QLAB, gdzie lekarz korzysta z narzędzi dopasowanych do konkretnego rodzaju badania. W analizie zastawki mitralnej QLAB wykorzystuje odpowiednie zbiory danych 3D lub 4D, które można następnie opracowywać w dostępnych aplikacjach. Zakres takiej oceny zależy jednak od jakości materiału zarejestrowanego przez aparaty USG Philips. Artefakty, niepełne uwidocznienie struktur lub niewłaściwe ustawienie objętości mogą utrudnić późniejsze pomiary i ocenę, mimo dostępności rozbudowanych funkcji QLAB.
Po co korzystać z obrazowania 3D przy zastawce mitralnej?
Przy ocenie zastawki mitralnej dane 3D rejestrowane przez odpowiednio wyposażone aparaty USG Philips można analizować w kilku przekrojach i z różnych kierunków. Ułatwia to ocenę ułożenia płatków, ich wzajemnych relacji oraz położenia pierścienia względem sąsiednich struktur. W QLAB model przestrzenny można zestawiać z widokami MPR, co pozwala prowadzić analizę zastawki mitralnej w wybranej płaszczyźnie i wykonywać potrzebne pomiary. Tak opracowany obraz pomaga też omawiać anatomię zastawki w zespole zajmującym się diagnostyką i planowaniem leczenia. Model 3D nie zastępuje jednak pełnego badania echokardiograficznego. Jest dodatkowym narzędziem do analizy zarejestrowanych danych, a ich interpretacja nadal należy do lekarza.
Co można analizować w Mitral Valve Navigator?
Mitral Valve Navigator służy do analizy anatomii zastawki mitralnej na podstawie danych 3D pozyskanych przez kompatybilne aparaty USG Philips. Program umożliwia etapowe opracowanie zarejestrowanej objętości oraz wykonanie pomiarów dotyczących m.in. pierścienia, płatków, koaptacji i relacji aortalno-mitralnych. Dostępne są także widoki MPR, które pozwalają ustawić wybraną płaszczyznę, zestawić model przestrzenny z przekrojami uzyskanymi z tego samego zbioru danych i sprawdzić wzajemne położenie struktur. Operator powinien jednak kontrolować wyznaczone punkty i przebieg konturów. Jeśli granica płatka jest słabo widoczna, przyjęcie wygenerowanego obrysu bez weryfikacji może wpłynąć na wynik kolejnych pomiarów.
Jak 3D Auto MV automatyzuje pracę na obrazie?
3D Auto MV wykorzystuje dane z echokardiografii 3D lub 4D do opracowania modelu zastawki mitralnej. Oprogramowanie wyznacza m.in. pierścień, płatki i linię zamknięcia. Przy danych TEE może również zaproponować ustawienie faz ED/ES, orientację objętości oraz położenie punktów anatomicznych, które wymagają weryfikacji. W kolejnym etapie operator sprawdza wygenerowany model zastawki i w razie potrzeby koryguje jego kontury na podstawie widoków MPR i 3D. Zakres dostępnych wyników zależy od wersji oprogramowania i może obejmować pomiary dotyczące m.in. pierścienia, płatków, koaptacji oraz geometrii zastawki. Taka półautomatyczna analiza ogranicza zakres ręcznego wyznaczania struktur i pomiarów, ale nie zastępuje oceny lekarza ani nie rozpoznaje samodzielnie wady zastawki. Większej uwagi wymagają badania z gorszą jakością obrazu, nietypową anatomią lub niepełnym uwidocznieniem granic płatków.
QLAB uzupełnia analizę danych echokardiograficznych o narzędzia przeznaczone do oceny budowy zastawki mitralnej. Mitral Valve Navigator pomaga uporządkować pracę z widokami i pomiarami, natomiast 3D Auto MV wspiera wybrane etapy tworzenia modelu i wyznaczania struktur. Przy doborze aparatu USG Philips oraz oprogramowania trzeba więc sprawdzić, czy konkretne aplikacje QLAB są dostępne dla wybranego systemu i współpracują z używaną głowicą.